Trouwwereld op wielen of…?

Trouwwereld op wielen of…?

Hoe komen de bruidsparen op de trouwlocatie aan… creatief met klasse!’

Als buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand en trouwambtenaar kom ik de meest uiteenlopende manieren tegen waarop aanstaande bruidsparen de trouwlocatie bereiken. Want ook dit onderdeel van de trouwerij heeft niet stilgestaan bij de evolutietheorie die weddingplanners met hun creatieve ingevingen voortdurend in beweging houden. De markt is duidelijk in beweging en je hoeft maar op internet de juiste zoekwoorden in te tikken en legio trouwtransportmogelijkheden (door weddingplanners in vakjargon een ‘T.T.M. – etje’ genoemd, passeren gelijk de mooiste militaire parade op het Rode Plein op 1 mei.

Wat een verschil met mijn eigen trouwerij in februari 1982 waar onze auto de mooiste uit de toen vrij hoekige en niet echt aerodynamische collectie van de families Bol en van der Valk was. De auto’s van de bruiloftsgasten varieerden van een nu nauwelijks meer waarneembare Renault 4 tot een Dafje opgekocht bij de Dienst Domeinen door een zwager met liefde voor het eigen automerk. Waar we nu traditioneel op de trouwdag de trouwfilm (super 8 was het toen dus er werd kritisch door mijn schoonzus gefilmd wat de moeite waard was om te filmen en dat was zeker niet het gehele optreden van de Babs in het gemeentehuis) bekijken is het wat het voorbij kruipende wagenpark betreft voor mijn ouders een ‘sentimental journey’ en voor mijn kids van nu 31, 29 en 27 jaar de vraag waar ze nu deze auto’s in het Autotron kunnen bekijken!

Ik wil jullie even een doorkijkje geven in wat ik heb beleefd hoe aanstaande bruidsparen bij de trouwlocaties aankomen. En dat is zeker niet altijd een ‘wondere wereld op wielen’ geworden zoals het beroemde autoprogramma van Fred van der Vlugt vroeger heette. Zo kozen Leen en Mariëlle voor de trouwkoets en Piet Pleziers wat in Katwijk een vertrouwd straatbeeld oplevert. En soms rijden ze nog een extra blokje om bij de Boulevard en de uitwatering, leuk voor het bruidspaar en gasten maar ook voor de flanerende wandelaars in het o zo mooie Katwijk. Maar dat Mariëlle en Leen ook praktisch zijn bleek uit het verhaal dat ze na de feestavond in ‘Huys te Britten’ in een feestelijke optocht met de directe aanhang naar hun nabijgelegen woning zijn gaan lopen.

Maar ook de hang naar vroeger kwam bij Hugo en Carolien naar voren met de keuze voor een feestelijk uitgedoste kever met speciaal nummerbord en een trotse Hugo achter het stuur. Zo kozen Thijs en Els voor een cabriolet van onbekend merk maar glimmend in de stralende juni zon. Het betere poetswerk was dus niet voor niets geweest en je kon de carrosserie gebruiken gelijk een spiegel.

Soms werd de auto gehuurd zoals Willem en Jacqueline deden waar Willems vader de witte Chrysler in Den Haag ging ophalen en vroeg uit de veren moest om de overbekende files te vermijden. Een ander leende de auto van de baas zoals bij Marco en Eline, maar dan heb je ook wat want het was een zwarte Porsche. De lobby van Eline voor traditionele koetsen had Marco weggewimpeld met de opmerking ‘geen koetsen met paarden want ze is al bang voor een konijntje’. De BMW waar Geerlof en Meike mee naar het gemeentehuis kwamen, was ook een pronkstuk van de famielje. En noem ik deze twee automerken dan is er ook altijd een bruidegom die even de gouden racejaren van Michael Schumacher bij Ferrari wil beleven. Een meer dan trotse Danny zat als de Hollandse opvolger van Michael achter het stuur van zijn bloedkoraalrode auto met zijn Ariadne aan zijn zijde. Geheel in stijl werden de daggasten in een rode Engelse open dubbeldekker gebracht waar ze werden verwacht die dag.

Maar dat de ondernemersgeest er goed in zit bij sommige horecaexploitanten blijkt als je bij strandtent ‘Paal 14’ je bruiloftsfeest viert je dan de beschikking krijgt over een echte Volkswagenbus. Wilco en Leon maakten daar, de laatste zelf sturend als Gijs van Lennep de tweede, dankbaar gebruik van zo ook later Theo en Rianne. Zo’n busje zien rijden blijft dus niet onopgemerkt voor bruidsparen die zoekende zijn naar een originele vervoersmogelijkheid.

‘Water’ is een bekende film van de Nederlandse cineast Bert Haanstra en mogelijk zijn Christoph en Lena erdoor geïnspireerd geraakt. Want wonende in Rijnsburg vlak bij de Rijn kan je met de auto omrijden. Maar dat hield Christoph in zijn old timer voor zichzelf voorbehouden. Rustig reed hij op een stralende trouwdag van zijn huis naar het voormalige gemeentehuis van Valkenburg om daar te merken dat lang niet alle gasten er waren. Want de gasten uit Duitsland werden in hun Rijnsburgse woning gastvrij onthaald om daarna wandelend naar de Rijn te lopen. Daar wachtte de veerpont om ze zonder aan het overbekende lied van Drs. P te denken over te zetten. Maar… er konden maar acht gasten tegelijk op het pontje dus de bruid Lena kwam met dochtertje Carlotta in prachtige jurken gekleed later dan verwacht met alle gasten aan. Maar we hadden alle tijd en in Valkenburg is ‘het Valkenburgs kwartiertje’ toch al een gevleugeld begrip.

Het mooiste bij al deze bruidsparen was, en dat blijft voor altijd op mijn netvlies staan, de trotse en goedkeurende van vooral de bruidegom blik bij het verlaten van hun T.T.M. Zal hij ooit nog zoveel poetsen als ik nu al die glimmende autolak heb zien passeren? Op die vraag kunnen alleen genoemde echtparen een antwoord geven. Eens kijken wat de trouwerijen in de wintermaanden mij gaan brengen, wie weet een eerste arreslee?

Een kinderrijk huwelijk bezegeld met een prachtig lied

‘Elk huwelijk is anders, dat kan ik je alvast meegeven’

‘Elk huwelijk is anders, dat kan ik je alvast meegeven’, was de uitspraak van mijn moeder toen ik haar vertelde dat ik als buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand in de gemeente Katwijk zou gaan starten. Nu heeft mijn moeder veelal gelijk, al moet ik nu met mijn 53 jaar wel erkennen dat ik daar in mijn puberteit anders tegenaan keek, maar met deze uitspraak scoorde ze zeker wat betreft het huwelijk van Lex van der Klugt en Joke van Berkel wat ik vrijdag 29 juni mocht sluiten. Die dag was het gemeentehuis van Sassenheim, sinds enige jaren ook bekend onder de nieuwe gemeentenaam Teylingen, om 14.00 uur het decor van een leeftijdsverlagende impuls waarover later meer.

Ik kende Lex enigszins van de R.K.B.S. ‘de Horizon’ uit Katwijk waar hij als conciërge is ingezet en waar mijn vrouw ook werkzaam is als groepsleerkracht. Bij zijn eerste huwelijksaankondigingen in de koffiekamer meldde zij hem dat ik gaarne bereid was op een mooie, betrokken en zeer interactieve wijze het huwelijk van Lex en Joke te sluiten en… zo is het gekomen. Lex was en is een man van de geplande voorbereiding en niets werd er aan het toeval overgelaten dus op vrijdagavond 3 februari schoof ik met de auto over opgevroren en besneeuwde wegen naar de woning van Lex en Joke voor een eerste intakegesprek. De aanwezige cavia’s, Joke is een groot dierenliefhebster en werkt bij een kinderboerderij, begroetten mij ook met vrolijk gepiep waarna Lex zijn verhaal startte. En Joke vulde het aan bijgestaan door allerhande schriftjes met aantekeningen. Wat is het mooi om trouwambtenaar te zijn met zo’n aanstaand bruidspaar, want je krijgt zoveel informatie. Op maandag 25 juni ben ik weer langs gegaan, mede op verzoek van Lex, om met elkaar de puntjes op de bekende letter te zetten.

Dan proef je ook de opkomende spanning bij de verliefden en duik je als trouwambtenaar ook in de rol van ‘troubleshooter’ voor mogelijke voorziene praktische problemen. Alle plooien waren gladgestreken en ik ging mijn verhaal voorbereiden in de wetenschap dat Lex en Joke nog grote verrassingen te wachten stonden in het gemeentehuis. Die verrassingen kwamen van zijn school uit Katwijk want het kinderkoor ‘De Vrolijke Noot’, onder leiding van mijn vrouw Agnes Bol bestaande uit kinderen van verschillende groepen, zou die middag in het Sassenheimse gemeentehuis aanwezig zijn. Daar stonden ze niet alleen met de overbekende pvc – bogen met crêpepapier klaar maar… aan het einde van de huwelijkssluiting zongen en bewogen ze een tweetal liederen.

De kinderen met de autorijdende begeleiders zaten bij de huwelijksvoltrekking op het ‘balkon’ in het gemeentehuis en tot de inzet van de eerste tonen van het schitterende lied ‘Het geheim van de liefde’ hadden Lex en Joke niets in de gaten. Maar toen ontstonden er hapklare brokken in hun kelen door de rake teksten en de lieve smoeltjes die het lied muzikaal presenteerden waar ‘De Leidse Sleuteltjes’ en ‘Kinderen voor Kinderen’ nog wat van kon leren. Door de input van Lex en Joke en mijn wijze van spreken, waar het met vele humoristische knipogen en ook zeer interactief is, kwamen we aan het eind uit op de vertolking van twee liefdesliederen door kinderkoor ‘De Vrolijke Noot’. Geen enkel kind had op school iets verklapt ook al was Lex uitgebreid ‘geestelijk aan het vissen geweest naar mogelijke huwelijksondersteunende activiteiten vanuit deze doelgroep knieënknuffelaars van school’. Dit lied werd gezongen en gepresenteerd door eerder genoemd koor:

Wat is soms zacht, maar ook weer hard?

Wat laat je lachen of juist huilen?

Wat voelt er licht of zwaar en zwart?

Waar kun je soms in schuilen?

REFREIN:

De liefde, het grote geheim van de liefde,

die alle woorden te boven gaat.

De liefde, de liefde, de liefde,

die sterker is dan haat.

Is het nu wit of stralend rood

en lijkt je hart te dansen?

Wat doet soms zeer, zo zwaar als lood?

Wat geeft je nieuwe kansen?

REFREIN:

Wat sluipt soms weg, opeens en wreed

en laat jou met de vragen?

Wat slaat soms in

als een komeet

en zingt zo alle dagen?

REFREIN:

Na deze liederen en de uittocht onder de traditionele bogen door, waar de familie al bellenblazende zorgde voor de beste vervanging ooit van tien weg fladderende witte duiven, vertrok eenieder naar de feestlocatie. Dat werd ‘De Kleine Engel’ aan de Heereweg 461 te Lisse, een aanrader voor aanstaande bruidsparen in de Duin- en Bollenstreek. En de koorkinderen… zij zorgden voor een kinderrijke huwelijksvoltrekking en gingen naar Katwijk terug. Maar Lex en Joke, zij hebben deze ervaringen voor eeuwig op hun netvlies staan.

Dat Lex en Joke echte kindervrienden zijn, blijkt uit het feit dat ze een paar dagen na hun huwelijk bij de vossenjacht van de school ook in figuurlijke zin in het huwelijksbootje stapten. Ze waren gekleed als bruidspaar en als vos de hele woensdagochtend dag in een rubberbootje in de Zanderijsloot actief. Waar het woordje ‘ja’ wel allemaal niet toe kan leiden.

Wat dit huwelijk betreft had mijn moeder met haar uitspraak meer dan gelijk. Zo’n koor, zo’n lied… het geeft zoveel meer aan een huwelijksvoltrekking dan alleen het gesproken woord. En dat pakken ze Lex en Joke zeker nooit meer af. Wilt u meer weten over dit prachtige kinderkoor, kijkt u dan maar op www.devrolijkenoot.be. En wilt u meer weten over mijn werkzaamheden als trouwambtenaar dan kunt u terecht op www.gerardbol.nl